fairplanet
 

 
 
 
 
  • Greek
  • English (United Kingdom)
  • French (Fr)
 

Μετανάστης από επιλογή | Εκτύπωση |
Κυριακή, 25 Ιανουάριος 2009 22:36
Ο δημοσιογράφος Φαμπρίτσιο Γκάτι «μπήκε στο πετσί τους» για το ρεπορτάζ του
Της Βίκης Τσιώρου
«Πρόκειται για ένα ανθρωποκυνηγητό, μάλλον για ένα ψυχολογικό κυνηγητό γιατί έχουν ήδη αιχμαλωτίσει τον άνθρωπο. Ομως οι αστυνομικοί αγνοούν την ταυτότητά του. Και σε αυτόν τον πνευματικό κατατρεγμό πρέπει να προσέχω πολύ. Να αποκρυπτογραφώ ό,τι λέγεται. Ολα τα σημεία της πραγματικότητας που με περιβάλλουν».

Ο άνθρωπος που αφηγείται τα παραπάνω λέγεται Φαμπρίτσιο Γκάτι. Δημοσιογράφος μεγάλων θεμάτων και ερευνών στο ιταλικό περιοδικό «L' Espresso», αποφάσισε να ζήσει πλήρως και εκ των έσω την πνευματική και σωματική περιπέτεια της παρανομίας, την οποία κατέγραψε στη συνέχεια στο βιβλίο του «Ο Μπιλάλ στον δρόμο των λαθρομεταναστών», που σημειώνει μεγάλη επιτυχία σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες: «Η ύπαρξη ενός μετανάστη περιορίζεται σ' ένα παιχνίδι ρόλων. Μια εξαντλητική, περιπετειώδης φυγή, μέσα από τους κανόνες της γλώσσας. Από τον τεράστιο μηχανισμό των σημείων που κάνει έναν άνθρωπο να θεωρηθεί καλός ή κακός, απλώς μέσα από αυτό που θέλει να δείχνει», διαβάζουμε να λέει στη «Λε Μοντ».Ριψοκίνδυνο σχέδιο

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γκάτι επιλέγει αυτόν τον τρόπο για να ξεκινήσει μια κοινωνική έρευνα, δηλαδή διεισδύοντας σε μια ομάδα. Ομως αυτή τη φορά το σχέδιό του είναι πιο ριψοκίνδυνο. Υιοθετεί ένα ψεύτικο όνομα, Μπιλάλ, και υποδύεται έναν μετανάστη προερχόμενο από το Κουρδιστάν. Εχει στην τσέπη του ένα ρολό με μερικά δολάρια, κόλλα για να καλύψει τα δακτυλικά του αποτυπώματα, ένα σωσίβιο, τρεις κονσέρβες σαρδέλες και ένα μπουκάλι νερό: τα ελάχιστα μπαγκάζια ενός λαθρομετανάστη, ενός «αόρατου ανθρώπου» που «δεν τον λογαριάζει κανείς». Αυτός ο άνθρωπος ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους αντιπροσωπεύει τη «νέα κοινωνική τάξη της Ευρώπης του 21ου αιώνα». Σημείο αναχώρησης, το Ντακάρ. Εκεί οι ψαράδες είναι σε απόγνωση. Δεν υπάρχουν πια ψάρια γι' αυτούς: «Ευρωπαϊκά καράβια, μεγάλα σαν εργοστάσια, μαζεύουν όλη την ψαριά και την πηγαίνουν στις χώρες της Ευρώπης», εξηγεί στον Μπιλάλ ένας νεαρός Σενεγαλέζος. Αν δεν υπάρχουν ψάρια, δεν υπάρχουν και λεφτά και πώς να πορευτείς; Δεν μπορείς ούτε οικογένεια να κάνεις, ούτε σχέση, αφού στη χώρα πρέπει να παντρευτείς για να αγγίξεις μια γυναίκα. Η μόνη διέξοδος είναι να φύγεις. Και πού να πας αφού για την ιταλική βίζα χρειάζεσαι 50.000 ευρώ, τη στιγμή που μια οικογένεια ψαράδων κερδίζει 60 με 150 ευρώ τον μήνα; Η μόνη λύση είναι η παράνομη μετανάστευση...

Οπως εκατοντάδες λαθρομετανάστες πριν από αυτόν, ο Μπιλάλ θα πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς... Από το Ντακάρ στην Τρίπολη μέσω Μπαμάκο και Νιαμέι. Στόχος του: να φτάσει στην πόρτα της Ευρώπης, μέσω ενός νησιού που το όνομά του και μόνο σε κάνει να ονειρεύεσαι: Λαμπεντούζα.Έτσι, διασχίζει τη Σαχάρα αγκιστρωμένος σε φορτηγά μαζί με άλλα σώματα που κρέμονται από αυτά σαν τσαμπιά σταφύλια, όπου κινδυνεύει «να αιχμαλωτιστεί από τις οάσεις». Συναντά μέλη της Αλ Κάιντα που παρουσιάζουν «το Ισλάμ σαν μια έξοδο κινδύνου». Διασταυρώνεται με αυτούς που αναλαμβάνουν να τον περάσουν από το ένα μέρος στο άλλο, ανθρώπους χωρίς ηθικές αναστολές οι οποίοι εμφανίζονται τη συγκεκριμένη στιγμή όταν «το ηθικό τον έχει εγκαταλείψει». Γιατί σε αυτήν την άβυσσο που βυθίζονται, οι λαθρομετανάστες γνωρίζουν πως αν τους συμβεί κάτι, κανείς δεν θα έρθει να τους σώσει.

«Κανένας πατέρας, κανένας αδελφός, κανένα κράτος, καμία ανθρωπιστική οργάνωση, καμία από τις κυβερνήσεις των οποίων οι διεφθαρμένες επιλογές τους οδήγησαν εκεί που βρίσκονται δεν θα κλάψουν για τον θάνατό τους», είναι εμπορεύματα στις αγορές των νέων σκλάβων.

Αιχμηρά και ζωντανά

Αυτόν τον επικίνδυνο περίπλου, ο Φαμπρίτσιο Γκάτι έχει το χάρισμα να τον περιγράφει με αιχμηρό και ζωντανό τρόπο. Στην Λαμπεντούζα θέλει να μάθει τα πάντα από τη στιγμή που ένας ξένος κλείνεται στο «κλουβί», όπως λέγεται το κέντρο κράτησης. Προσποιείται λοιπόν τον Κούρδο, καθώς το χρώμα του δέρματός του δεν του επιτρέπει να περάσει για Αφρικανός, μαθαίνει απ' έξω μερικές λέξεις στα κουρδικά και τα αραβικά, όπως και τις πιο μικρές λεπτομέρειες του νέου βιογραφικού του, ρίχνεται στη θάλασσα για να τον «μαζέψουν» οι συνοριακοί φύλακες και να τον μεταφέρουν στο Κέντρο, και όπου, όπως γράφει ο Γκάτι, «οι παρατηρητές των Ηνωμένων Εθνών δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει».Ο Ιταλός δημοσιογράφος περιγράφει λεπρούς φυλακισμένους, αφοδευτήρια βρώμικα, ανθρώπους να κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο στα τραπέζια της καντίνας, τη δυσκολία να επικοινωνήσεις με την οικογένεια λόγω της περίεργης διακίνησης των τηλεφωνικών καρτών, τους καραμπινιέρους να ουρλιάζουν, να κάνουν σωματικούς ελέγχους και να χτυπούν... Πραγματική κόλαση... Αναφέρεται επίσης και στον φόβο να γίνεις κυνικός, να αποδεχτείς τη βία...

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες «Ο Μπιλάλ στον δρόμο των λαθρομεταναστών» κατέρριψε τα ρεκόρ πωλήσεων. Στην Ιταλία ο Φ. Γκάτι τιμήθηκε με το Terzani, ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία για βιβλία έρευνας. Ο Tiziano Terzani, μεγάλος δημοσιογράφος ερευνών, θα συμφωνούσε με τη βράβευση για αυτό το βιβλίο-έρευνα που καταγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε θεωρητική μελέτη μία από τις πληγές του 21ου αιώνα. Ενα βιβλίο όπου η εμμονή της μαρτυρίας είναι το ίδιο ισχυρή με την ελπίδα των λαθρομεταναστών: «Η μόνη ελπίδα σωτηρίας για εμάς, λέει ένας από αυτούς, είναι να μάθετε τι συμβαίνει». *

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ    Ανδρέας Τάκης, βοηθός Συνήγορος του Πολίτη

 

         
© 2017 Fair Planet hosted by external.gr, powered by design obsession