fairplanet
 

 
 
 
 
  • Greek
  • English (United Kingdom)
  • French (Fr)
 

Μια ζωή σαν μυθιστόρημα | Εκτύπωση |
Κυριακή, 25 Ιανουάριος 2009 22:33
Ο Εμίας Τζάνι είναι 30 χρόνων. Ζει τα 24 από αυτά στη χώρα μας, όταν ήρθαν οι γονείς του για σπουδές από τη Ζιμπάμπουε. Παιδί που, αν και η Ελλάδα είναι όλα όσα γνωρίζει και αγαπά, «δεν θα γίνει Ελληνας ποτέ» σύμφωνα με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις του υπουργείου Εσωτερικών.

Εργαζόμενος, με σπουδές ηλεκτρονικού, αναπτύσσει παράλληλα μουσική καριέρα ράπερ με το όνομα «Ζερό». Η ζωή του θα μπορούσε να αποτελεί θέμα ενός μυθιστορήματος, από αυτά που μιλάνε για φυλετικές διακρίσεις, ρατσισμό και καταστολή, τον παραλογισμό μιας αναχρονιστικής διοίκησης. Είναι όμως η πραγματικότητα που έχει βιώσει στη σύγχρονη Ελλάδα. Μας μιλά για αυτήν χωρίς δραματοποιήσεις, με τη μεγαλοψυχία και το χαμόγελο του ανθρώπου που αν και τόσο νέος έχει αντιμετωπίσει τις αντιξοότητες και συνεχίζει να αγωνίζεται για τη ζωή του.

Μπορεί να έχει κάνει αίτηση πολιτογράφησης πριν από 8 χρόνια -εννοείται χωρίς απόκριση, να στήνεται στις ουρές μετά από τόσα χρόνια εδώ για άδεια παραμονής, «για την έκδοση της οποίας περνά τόσος χρόνος μέχρι να την παραλάβεις που μπορεί να βγει λίγο πριν από τη λήξη της», και να έχει όλα αυτά τα χρόνια μια εκκρεμότητα. Ομως δεν τον νοιάζει για τον εαυτό του. Αυτό που τον καίει είναι το θέμα της αδελφής του, Αθηνάς, 23 χρόνων: «Είναι γεννημένη εδώ, σχολείο έχει πάει μόνο εδώ, πέρασε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης στην Ελλάδα και δεν δικαιούται ούτε άδεια παραμονής ούτε ιθαγένεια. Για το υπουργείο Εσωτερικών θεωρείται "άπατρις" επειδή δεν μπορεί να προσκομίσει αφρικανικό διαβατήριο. Ξέρουν όλοι τι γίνεται εκεί, δικτατορία, εμφύλιος, ο πατέρας μου ήταν μέλος της αντιπολίτευσης και όταν επέστρεψε δολοφονήθηκε από μέλη της κυβέρνησης, ποιος τολμάει από την οικογένεια να γυρίσει πίσω για να πάρει αυτό το διαβατήριο; Χώρια τα έξοδα για να πάει να βγάλει αυτά τα χαρτιά. Δηλαδή τι να κάνει; Πώς να τολμήσει να πατήσει το πόδι της στην Αφρική, σε μια χώρα που δεν ξέρει τίποτα και κανέναν; Αυτή τη στιγμή σπουδάζει λογιστική και τώρα που έχει λήξει η προσωρινή άδεια διαμονής, δεν θα μπορεί να δουλέψει ούτε να κάνει το μεταπτυχιακό που θέλει. Της κλείνουν οι πόρτες από παντού. Το κορυφαίο; Ούτε να τη στείλουν στην Αφρική δεν μπορούν, είναι εδώ παγιδευμένη».

Για τον Εμίας, που δικαιούται πλέον πενταετή άδεια παραμονής, παντρεύτηκε και έγινε πατέρας μιας «κούκλας» πριν από λίγους μήνες, ήταν δύσκολη η χρόνια εκκρεμότητα, χώρια που για περίπου δύο χρόνια δεν είχε καν άδεια παραμονής. Μάλιστα, «για ένα διάστημα ήμουν θαμώνας στα αστυνομικά τμήματα: κάθε τρεις και λίγο με σταματούσαν για εξακρίβωση και παρότι τους έδειχνα τα χαρτιά μου, με τράβαγαν στο τμήμα, καμιά φορά και με χειροπέδες, σε μια διαδικασία που διαρκούσε από 6-12 ώρες. Υπήρξε μια βδομάδα που με πήγαν 3 φορές στο τμήμα. Οι αστυνομικοί σε σταματάνε παντού. Κατέβαινα από το βαγόνι του τρένου σε ένα σταθμό. Μπορεί να κατέβαιναν άλλοι 200-300 επιβάτες και ποιους διάλεγαν για εξακρίβωση; Εναν μαύρο, έναν Αλβανό και έναν Πακιστανό. Δε θέλει σκέψη για να καταλάβεις με ποιο κριτήριο τους διαλέξανε...».

Πώς είναι να μεγαλώνεις και να ζεις σε μια χώρα που σου αρνείται να γίνεις πολίτης της;

«Μια πίκρα είναι. Γιατί λες, κι εγώ συνεισφέρω, κάνω ό,τι κάνει ένας Ελληνας, πληρώνω φόρους, προσπαθώ να είμαι εντάξει και έχω να πληρώσω επιπλέον και 150 ευρώ παράβολο για να μένω εδώ και να μην μπορώ ούτε στις δημοτικές να ψηφίσω. Είναι άδικο. Σε άλλες χώρες εκλέγονται Ελληνες, τους ψηφίζουν, μέχρι και στην Αφρική είχαν δικαιώματα. Μου κάνει εντύπωση γιατί ειδικά στην Ελλάδα που είναι η προσωποποίηση της παγκοσμιοποίησης, δεν υπάρχει χώρα που να μην υπάρχει ένας Ελληνας, όπως ο μύθος υπάρχει παντού, θα έπρεπε ο Ελληνας πολίτης και το ελληνικό κράτος να δείχνουν περισσότερη κατανόηση για τους μετανάστες...».

Και φυσικά δεν μπορεί να μη βλέπει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά.

«Η ιθαγένεια πρέπει να επεκταθεί και στα παιδιά που ζουν εδώ. Κάποιοι καμαρώνουν για τα Ελληνόπουλα που ζουν και διαπρέπουν στο εξωτερικό, αλλά πολλοί από αυτούς αγωνίζονται με τα χρώματα της χώρας όπου ζούνε και όταν τους ρωτούν από πού είναι απαντούν από τη χώρα που έχουν υπηκοότητα: δεν είναι κατακριτέο αλλά απόλυτα λογικό γιατί όλη τους η ζωή είναι εκεί, ό,τι αγαπούν και θέλουν, απλά τυχαίνει οι γονείς τους να πήγαν εκεί από την Ελλάδα. Πώς να αγαπήσουν μια χώρα που δεν την ξέρουν, δεν ξέρουν τη γλώσσα και την Ιστορία της. Αυτοί είναι περισσότερο Ελληνες από μας που μεγαλώνουμε και γεννιόμαστε εδώ, πηγαίνουμε σχολείο εδώ και γνωρίζουμε μόνο αυτή τη χώρα; Ολοι μου οι έρωτες κι ό,τι αγαπώ είναι εδώ, όλοι μου οι φίλοι, όσοι εκτιμώ και θαυμάζω βρίσκονται εδώ στην Ελλάδα. Αν κάποιος τους θίξει, εγώ θα πάω τρέχοντας να τους βοηθήσω ή να πολεμήσω γι' αυτούς. Είναι απλά παράλογο το να μου στερείς το δικαίωμα να αγαπώ αυτή τη χώρα. Γιατί όταν φτάνει κάποιο παιδί στα 20 και του λες "όχι, δεν είσαι Ελληνας", αυτό προσπαθεί να βγάλει από τη ζωή του, την απόρριψη για να μπορέσει να προχωρήσει».

Διηγείται διάφορες ιστορίες ρατσισμού με χιούμορ αλλά και αισιοδοξία. «Το φοβερό είναι όταν πάω να νοικιάσω σπίτι, μιλάμε στο τηλέφωνο, όλα εντάξει και όταν με βλέπουν λένε "δεν θέλουμε ξένους". Μα δεν είμαι ξένος τους λέω. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις: αυτοί οι άνθρωποι σε κάνουν να βλέπεις με ελπίδα τον κόσμο, λες, δεν είναι όλοι σκάρτοι».

Θεωρεί, τέλος, ότι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση: «Ελεος, πόσο θα τραβήξει πια αυτό το πράγμα; Υπάρχουν αυτά τα παιδιά, που είναι γεννημένα ή μεγαλωμένα εδώ, που δεν έχουν διαβατήρια και αδυνατούν να προσκομίσουν όλα τα χαρτιά που τους ζητούν αλλά φοβούνται να παρουσιαστούν, έχουν μάθει πια να φοβούνται τον κρατικό μηχανισμό γιατί τους έχουν φερθεί άσχημα ή μπορεί να τους συλλάβουν. Ενα παιδί όμως που η οικογένειά του είναι εδώ, με ποια λογική μπορείς να του πεις σήκω φύγε από την Ελλάδα; Είναι απάνθρωπο. Και τολμάνε κάποιοι να υπερηφανεύονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, του Ισοκράτη που είπε ότι Ελληνες είναι όσοι μετέχουν στην ελληνική παιδεία και που στην ουσία διδάξανε ανθρωπισμό, φιλοξενία και δικαιοσύνη. Πού είναι; Υπάρχουν κάποιοι ολυμπιονίκες μας, κάποιοι στις εθνικές ομάδες, στους καλλιτεχνικούς κύκλους, οι οποίοι παρότι δεν είχαν τα απαιτούμενα έγγραφα αλλά είχαν τα απαιτούμενα ταλέντα, από το πουθενά τους βγάλανε χαρτιά. Γιατί όχι και σε μας;» ρωτά. Ποιος υπεύθυνος θα του απαντήσει;


Τι πρέπει να αλλάξει:

 Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την καμπάνια «Οχι στο ρατσισμό από την κούνια» ζητά:

  • Την τροποποίηση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων για την εγγραφή των παιδιών των μεταναστών στα δημοτολόγια των δήμων όπου γεννιούνται.
  • Την τροποποίηση του Κώδικα Ιθαγένειας έτσι ώστε να είναι δυνατή η κτήση της ιθαγένειας με τη γέννηση και με πολιτογράφηση των παιδιών που συμπληρώνουν 3 χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση χωρίς την υποχρέωση καταβολής παραβόλου.
  • Την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα.
  • Την παροχή, τουλάχιστον, άδειας αόριστης διάρκειας στους μαθητές που φοιτούν στην ελληνική εκπαίδευση.
  • Την προώθηση μέτρων για την ένταξη των μεταναστών και τη στήριξη των μεταναστών δεύτερης γενιάς, μέσα από ενεργητικές πολιτικές που θα αποτρέπουν φαινόμενα αποκλεισμού και ρατσισμού.
     
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/08/2008
 

         
© 2017 Fair Planet hosted by external.gr, powered by design obsession